Bij sommige artiesten voelt het raar als je naar ze kijkt. Meer icoon dan vlees en bloed. Maar Marianne Faithfull bestaat dus gewoon echt. Gisteren speelde ze met haar band in Paradiso.

Keith Richards speelde een beetje mee op haar laatste CD, Morrissey kwam zaterdag op de thee in Brussel. PJ Harvey en Nick Cave deden eerder mee op het prachtige Before the Poison. Marianne Faithfull kiest haar vrienden en nummers die ze covert met zorg.

Vanaf de opening (Dolly Parton’s Down from Dover) tot de tweede toegift kreeg ze de zaal bijna stil. Persoonlijke hoogtepunten waren Solitude (Duke Ellington), Crazy Love (samen met Nick Cave geschreven) en Sister Morphine (met Mick Jagger). Prachtig gezongen. Goeie band ook. Tussendoor maakte ze een onvast dansje, kleurde haar lippen bij, checkte de teksten en was ze vooral leuk. Het publiek veroveren hoefde niet, dat had al lang van te voren besloten zich in te laten pakken. Het obligate ‘jullie zijn het best publiek dat ik ooit had’ klonk uit haar mond ineens niet zo lullig.